یادگار ماندگار

مولانا روشني، همداني ست و در آن ولايت نشو و نما ديافته، في الجمله تتبع نموده و كسب او از كتابت شاهنامه است و در شهور سنه ي عشر و الف (1010 ه) از همدان به ابرقو آمده دختر مولانا عبدي ابرقويي را به حباله ي نكاح در آورده ساكن آن ديار گشت م مثنوي «فرهاد و شيرين» را تتبع مي نمايد و اين دو بيت مثنوي از آن جمله است:

جفــــــا هــر چند بي مقدار باشد                ستم ناديده را بسيـــــــار باشـــد

پـــــر كاهي كه وزن او عيان ست                 چو در چشم اوفتد كوهي گران ست

چه آتشي تو، ندانيم و اين چه تاثي است         كه هر كه دور تر است از تو بيشتر سوزد

(سيستاني، 1382: 350)